ONCE UPON A TIME 01X09
True North - Prawdziwa północ -
:: Project HAVEN ::
Tłumaczenie: moniuska Korekta: Tiger
Synchro i poprawki: Golboth® ¤¤¤ http://serialeatv.blogspot.com ¤¤¤
Dziękuję bardzo, panie Clark.
- Doceniam to. - Dziękuję.
- Co czytasz? - "Hulk kontra Wolverine".
Jestem Ava. Chyba widzieliśmy się w szkole.
Jesteś z klasy pani Blanchard?
- Gotowa, Ava? - To mój brat Nicholas.
Chodźmy.
- Chcesz się przejść? - Jasne.
A wy dokąd?
- Otwórz plecak. - Co?
Nie myśl, że nie widziałem, jak kradniesz. Otwieraj.
Ale ja nic nie zabrałem.
I do tego kłamca.
Rozmawiałaś ze mną, żeby twój brat mógł to schować.
Henry, jestem wstrząśnięty.
A wy dwoje... za kogo się macie?
Piękny okaz.
To drzewo zapewni naszej rodzinie ciepło tej zimy.
- Dostanę siekierę? - Co?
- Mówiłeś, że mam ci pomóc. - Tak mówiłem.
Oto twoje zadanie... weź taczkę.
Nazbieraj drewna na rozpałkę. Im suchsze tym lepiej.
- I weź ze sobą brata. - Dobrze.
Zaczekaj.
Weź to.
- Twój kompas? - Żebyście się nie zgubili.
Rodzina zawsze musi umieć się odnaleźć.
Idźcie. Uważajcie na siebie.
Robi się późno. Powinniśmy wracać.
Oddaj to, Małgosiu. Oddaj.
Nie, Jasiu. Musimy wracać do taty.
Dobrze.
Chodź za mną.
Tutaj go zostawiliśmy.
To czemu go tutaj nie ma?
Ojcze?
Ojcze!
Wstawać.
Co robicie w moim lesie?
Przykro mi, pani burmistrz, złapałem go na kradzieży.
Kradłeś?
Proszę zobaczyć.
Mój syn nie je słodyczy i wie, że lepiej nie kraść.
To oczywiste, że to ich sprawka.
Wychodzimy.
Henry. Co się stało?
Panno Swan, muszę przypominać, że genetyka nie jest ważna?
Nie jesteś jego matką i nic ci do tego.
- Jestem tu służbowo. - No tak.
Do dzieła. Rób swoje.
Zajmij się tymi szubrawcami.
Dzwoniłeś po rodziców.
Numer, który mi dali jest wyłączony.
Daliście panu Clarkowi fałszywy numer?
To dlaczego jest wyłączony?
Bo rodzice nie opłacili rachunku.
Chcieliście pomóc, tak?
Proszę nas nie aresztować.
Nasi rodzice się załamią.
Proszę nam wybaczyć.
Nie chcieliśmy przeszkadzać...
Zgubiliśmy naszego tatę.
Dwoje bezbronnych dzieci, zagubionych i samotnych,
rodzina rozerwana na części.
Co za smutna i poruszająca historia.
Straże.
- Zabierzcie ich. - Jasiu, uciekaj!
Uciekanie przede mną jest głupie.
Głupie.
Ale jednocześnie odważne.
I ta odwaga... możliwe, że uratowała życie wasze i rodziny.
- Pozwolisz nam odejść? - Zrobię coś więcej.
Znajdę waszego ojca.
- Naprawdę? - Ale dlaczego?
Bo wy zrobicie coś dla mnie.
A potem odeślesz nas do domu?
To tutaj?
Proszę. Nie.
Kiedy zobaczą cię nasi rodzice, będą zakłopotani.
Henry wspominał wam o moich super-mocach?
Dopiero go poznaliśmy.
Wiem, kiedy ktoś kłamie, więc powiedzcie prawdę.
Czy poza pieniędzmi, w domu wszystko w porządku?
Tak, wspaniale.
Możemy już iść?
Możecie.
Odjechała. Jesteśmy bezpieczni.
Czemu mnie okłamaliście?
Gdzie są wasi rodzice?
Nie mamy rodziców.
Znasz ich? Chodzą do waszej szkoły?
Widziałam ich, ale... Nie miałam pojęcia. Nikt nie miał.
"Ava i Nicholas Zimmer".
Ich matka nazywała się Dorrie Zimmer. Zmarła kilka lat temu.
Nikt jej nie zna ani nie pamięta.
A ojciec?
Nie ma jako takiego, przynajmniej oni nie pamiętają.
Co na to opieka społeczna?
Nie zgłosiłaś im tego.
Kiedy zgłoszę, nie pomogę im. Trafią do systemu.
System powinien im pomóc.
Powiedziała kobieta, która nie przeżyła w nim 16 lat.
Wiesz, co się stanie?
Będą krążyć między domami, w których będą źródłem utrzymania.
Niczym więcej.
Te rodziny dostają pieniądze za dzieci, a kiedy stają się ciężarem,
porzucają je i wszystko zaczyna się od nowa.
- Nie wszędzie tak jest. - Ja trafiałam tylko do takich.
To co, chcesz je adoptować?
Chcę znaleźć ich ojca.
Nie znają go. Może nawet nie istnieć.
Myślisz, że kiedy się dowie, będzie je chciał?
Nie wiem.
Wiem natomiast, że ciężko jest znaleźć rodzinę, która chce rodzeństwo.
To dla nich najlepsze albo...
- Rozdzielą nas? - Nie dopuszczę do tego.
Proszę.
Proszę, nie pozwól na to.
Przepraszam.
Pan... Kry-zowksi?
Krzyszkowski. Wszyscy nazywają mnie "K".
Panie K., jestem szeryf Swan.
Szukam aktów urodzenia Nicholasa i Avy Zimmer.
Proszę to wypełnić. W trzech egzemplarzach.
Przykro mi. Niedawno usunięto tę dokumentację.
Kto ją usunął?
Bez obaw, panno Swan. Proszę się uspokoić.
Zawiadomiłam opiekę społeczną.
Okazało się, że te dzieci są same. Trzeba im pomóc.
Staram się to zrobić. Szukam ich ojca.
- On nie istnieje. - Raczej musi istnieć.
Biologicznie tak, ale nic o nim nie wiemy, więc nie mamy wyboru.
Te dzieci potrzebują domu, więc muszą trafić do domu dziecka.
- Storybrooke ma dom dziecka? - Nie, ale nawiązałam kontakt w tej sprawie.
W Maine jest dom zbiorowy, ale przepełniony,
więc dali nam namiar na dwa domy w Bostonie...
Dla dziewcząt i chłopców.
Chcą ich rozdzielić?
Też mi się to nie podoba, ale nie mamy wyjścia.
Odwieziesz ich wieczorem do Bostonu.
- Ja? - To obowiązek szeryfa.
- Ty ich odwieziesz. - Nie.
Obiecałam, że ich nie rozdzielą.
Więc przestań składać obietnice bez pokrycia.
Te dzieci potrzebują domu. Staram się znaleźć najlepszy.
- Co to jest? - Kompas mojego taty.
Dał mi go, żebym mogła go znaleźć, ale teraz jest rozbity.
Kiedy nam powiesz, dokąd idziemy?
- Tu jest wystarczająco blisko. - Blisko, czego?
Domu Ślepej Wiedźmy.
To nie brzmi dobrze.
Ona ma coś mojego i musicie to odzyskać.
Co to jest?
Coś, co pokona niegodziwego i potężnego wroga.
Trzyma to w domu, w czarnym, skórzanym woreczku.
Czemu sama tego nie zdobędziesz?
Dom jest chroniony magią. Nie mogę tam wejść.
Ale szczęśliwie, zaklęcie nie działa na dzieci.
Poczekacie tu aż zapadnie zmrok. A później,
kiedy wiedźma zaśnie... wśliźniecie się tam.
Jeśli to zrobimy, obiecujesz odnaleźć tatę?
Obiecuję.
Jeszcze jedna rzecz. Dom wiedźmy jest...
wyjątkowy, dlatego musicie być w środku wyjątkowo ostrożni.
To znaczy?
Obojętnie, co zrobicie, nieważne, jak będzie kusiło.
Nie jedzcie niczego.
- Masz coś? - Nie.
Wiem, kim oni są.
Brat i siostra, zagubieni, bez rodziców.
To Jaś i Małgosia.
- Jest tam coś o ich ojcu? - Tylko że ich porzucił.
Super. Brzmi znajomo.
Kimkolwiek jest, w tej chwili może być nawet w Laosie.
- Nie, jest tutaj. - Skąd to wiesz?
Bo nikt nie opuszcza Storybrooke.
Nikt nie przyjeżdża. Nikt nie wyjeżdża.
- Tak już jest. - Ja przyjechałam.
Bo jesteś wyjątkowa. Jesteś pierwszą obcą osobą tutaj.
No tak. Zapomniałam.
Jeśli gdzieś tu jest, znajdę go.
- Opowiesz mi o nim? - Jeszcze nic nie wiem.
O moim ojcu.
Ja ci opowiedziałem o twoich rodzicach. Teraz mieszkasz ze swoją mamą.
Mary Margaret nie jest... Ona...
Nieważne.
Proszę?
Byłam bardzo młoda.
Właśnie wyszłam z domu dziecka i jedyną pracą, jaką znalazłam
była posada kelnerki w jadłodajni przy drodze międzystanowej.
Twój tata szkolił się na strażaka.
Dostawał zawsze najgorsze służby, więc przychodził po kawę i ciasto,
siadał przy ladzie i marudził, że nie mamy placka dyniowego,
ale następnego wieczoru i tak wracał.
- Wzięliście ślub? - Nic z tych rzeczy.
Spotkaliśmy się kilka razy po pracy.
A potem... samo życie.
Jemu się polepszyło, mnie się pogorszyło i wpadłam w tarapaty.
- Trafiłaś do więzienia. - Tak.
Zanim tam trafiłam...
dowiedziałam się o ciąży. Próbowałam się z nim skontaktować.
I dowiedziałam się, że...
Zginął ratując rodzinę z płonącego budynku.
Myślisz, że jestem wybawcą, Henry?
On nim był.
Twój tata był prawdziwym bohaterem.
Masz jakąś jego rzecz? Jakąś pamiątkę po nim?
- Coś, co mógłbym zobaczyć? - Nie mam.
Henry, wybacz. Muszę lecieć.
Chyba wiem, jak go znaleźć.
Coś wam pokażę.
- Co to jest? - Mój dziecięcy kocyk.
Przechowuję go całe życie.
To jedyna rzecz, jaką mam od rodziców.
Spędziłam dużo czasu z dziećmi takimi jak wy,
i wszystkie z nich...
wszystkie z nas... mieliśmy takie rzeczy.
Chcę odnaleźć waszego ojca, ale musicie mi pomóc.
Macie cokolwiek, co do niego należało?
Ja może mam.
Ale jeśli ci to dam, dopilnujesz, żeby nas nie rozdzielili?
Zgoda.
- Kompas? - Nasza mama go trzymała.
Mówiła, że to taty.
Dziękuję.
Odnalazłaś ich?
- Kogo? - Swoich rodziców.
Jeszcze nie.
Ale znajdę waszego tatę.
- Skąd masz pewność, że śpi? - Nie mam.
Pamiętaj, co mówiła królowa. Nawet liznąć nie można.
Miałaś rację. Patrz.
Tam jest sakiewka.
- Co jest w środku? - Czy to ważne?
Najważniejsze, że za nią królowa znajdzie tatę.
Nie!
Czuję kolację.
Emmo. Jak miło cię widzieć.
Schlebia mi, że znalazłaś czas w swoim napiętym grafiku.
Co mogę dla ciebie zrobić?
Szukam informacji o tym starym kompasie.
Jakiś pomysł, skąd może pochodzić?
Spójrz na te szczegóły.
Wiesz, że to kryształ dookoła wysadzany kamieniami?
Pomimo raczej niefortunnego kształtu, to bardzo niezwykły okaz.
Jego właściciel miał świetny gust.
- A gdzie mógł go kupić? - Tutaj.
- Znasz go? - W rzeczy samej.
- Taki okaz trudno zapomnieć. - Pamiętasz może, kto go kupił?
Mam pamięć do nazwisk, panno Swan, ale nie aż taką.
Jednakże, na całe szczęście przechowuję dokładne zapiski.
I proszę. Jest.
- Jaka jest twoja cena? - Przebaczenie.
A co powiesz na tolerancję?
Na początek może być.
Kompas nabył pan Michael Tillman.
Coś jeszcze?
Tylko nazwisko, ale myślę, że to wystarczy.
Powodzenia w śledztwie.
- Niemożliwe. - Ale tak jest.
Przykro mi. Dorri... ona nie była moją...
- To był jeden raz. - Czasem to wystarcza.
Spotkaliśmy się na kempingu i...
To niemożliwe. Nie mam bliźniaków.
Owszem, masz.
Masz bliźniaki, które są bezdomne, odkąd zmarła ich matka.
Mieszkają w opuszczonym domu, bo nie chcą być rozdzielone.
I mają zostać odesłane do Bostonu,
chyba że weźmiesz za nie odpowiedzialność.
Ledwo radzę sobie z warsztatem, a co dopiero z dwójką dzieci.
I skąd pewność, że są moje?
Poza tym, że czas się zgadza?
Wygląda znajomo?
- Zgubiłem go. - 12 lat i 9 miesięcy temu?
Wierz mi, wiem, że to szok.
Miesiąc temu dzieciak, którego oddałam do adopcji pojawił się u mnie,
prosząc o pomoc... w czymś.
I skończyło się to przeprowadzką.
Słyszałem o tym. To syn pani burmistrz.
Ale przeprowadzka tutaj...
to co innego, niż zabranie dzieci do siebie.
Nie jestem ze swoim dzieckiem, bo nie mam możliwości.
Ty masz.
Te dzieci nie prosiły się na świat. Ty je tutaj sprowadziłeś.
Wraz z ich matką. Teraz cię potrzebują.
Jeśli ich nie przygarniesz, do końca życia będziesz za to odpowiadał.
Wcześniej czy później, kiedy cię znajdą, bo wierz mi, znajdą cię.
Będziesz musiał odpowiedzieć przed nimi.
Bardzo mi przykro. Naprawdę.
Nic nie wiem o byciu ojcem.
Jeśli szukasz im dobrego domu, to źle trafiłaś.
- Słucham? - To ja.
- Wyjdź szybko na zewnątrz. - Wszystko w porządku?
Nie mów tego przy dzieciach, ale nic nie jest w porządku.
- On nie chce dzieci. - I nie chcesz im tego powiedzieć?
Nie mogę, bo musiałabym powiedzieć, że dałam im fałszywą nadzieję.
Prawda może być bolesna, ale może też być oczyszczająca.
Zgadzam się z częścią o bólu.
Powiedziałaś Henry'emu prawdę i świetnie sobie z nią poradził.
- To nie była prawda. - Co?
Ojciec Henry'ego nie był bohaterem, i wierz mi, nie chciałby znać prawdy.
Może ukryjemy dzieci, dopóki nie znajdziemy im dobrego domu.
Jasne, ukrywanie 12-latków to świetny plan.
- Masz lepszy pomysł? - Może nie trzeba nam pomysłu.
- Może po prostu musisz... - Szeryfie?
- Nie powinnaś być w drodze? - Co tu robisz?
Sprawdzam, czy wykonujesz obowiązki.
Nie musisz mnie sprawdzać. Wiem, co mam robić.
Czyżby?
Te dzieci powinny wieczorem być w Bostonie.
Gdzie jesteś?
O tak. Przyjemny i mięciutki.
Będzie z ciebie soczysta pieczeń.
Ona mnie ugotuje! Wymyślmy coś szybko!
Spokojnie. Kiedy otworzy klatkę nie próbuj walczyć.
Kiedy będzie cię niosła, wyciągnij klucze z jej kieszeni i rzuć mi.
Idzie! Nie dam rady. Zginę!
Sosik czy masełko?
Co będzie lepsze?
Chodź do mnie, chłopczyku.
Sosik czy masełko?
Sosik czy masełko?!
Jak cię polać tłuszczykiem.
Masełko będzie dobre.
Czas na gotowanie.
Szybko, Małgosiu! Zamknij ją!
Wypuśćcie mnie!
Wypuście mnie! Wracajcie w tej chwili!
Zapłacicie mi za to!
Wypuśćcie mnie!
I sosik się nie ostał.
Moje drogie dzieci.
Udało wam się?
Tak, Wasza Wysokość. Chociaż prawie skończyliśmy jako kolacja.
Co za barbarzyństwo.
Mogę dostać moją sakiewkę?
Czekałam na to długi czas. Mam nadzieję, że mnie nie zawiedliście.
Udało wam się.
Owszem.
Masz mocne serce, dziewczyno. Też taka byłam w twoim wieku.
I to wszystko dla jabłka?
Wierz mi, chłopcze, to nie jest zwykłe jabłko.
To broń.
Broń na przebiegłego i konkretnego wroga,
który wciąż się łudzi,
że jest ona bezpieczna.
Cokolwiek planujesz, zrobiliśmy, o co prosiłaś.
Teraz dotrzymaj obietnicy i znajdź naszego ojca.
Oczywiście.
Zjednoczyć waszą rodzinę, byście mogli żyć długo i szczęśliwie.
Pozostawiono was samych w lesie.
Zasługujecie na kogoś lepszego, niż ojciec, który was porzucił.
Ale mamy tylko jego.
- Nie musi tak być. - Jak to?
Zaimponowaliście mi.
Nie jesteście pierwszymi dziećmi, które posłałam do tego
lepkiego, słodkiego domku, ale wy pierwsi wróciliście.
A jako nagrodę...
postanowiłam zaprosić was, żebyście zamieszkali ze mną,
tutaj.
- Mamy zamieszkać w zamku? - Tak.
Mielibyście własne pokoje, powozy i lokajów.
Wszystko, czego dusza zapragnie.
Nie. Chcemy naszego tatę.
Nigdy by nas nie porzucił.
A nawet gdyby, nie chcielibyśmy mieszkać z kimś takim jak ty.
- Więc to tak? - Tak.
Znajdziemy go. Albo z twoją pomocą, albo bez niej.
A kiedy to zrobimy, udowodnimy, że się myliłaś.
Przekonamy się.
Małgosiu, co się dzieje?
Wsiadajcie.
To będzie...
Trzymaj.
Przykro mi, ale musimy jechać.
Chodźmy, Henry.
Nie możesz ich zabrać.
Nie mogą opuścić Storybrooke, Emmo.
Stanie się coś złego.
Już się stało.
- To chyba jakiś żart. - Co się dzieje?
Silnik zgasł.
- Gdzie dzwonisz? - Po pomoc.
Teraz hasa z krasnalami?
Od kiedy?
Wasza Wysokość, więzień, o którego prosiłaś.
Wprowadźcie go.
Żądam uwolnienia.
Moje dzieci są same w lesie, z którego mnie zabrałaś.
- Mogą być w niebezpieczeństwie. - Wiem o twoich dzieciach.
Kompas, który dałeś słodkiej, małej Małgosi...
Obawiam się, że nie pomoże jej ciebie odnaleźć.
Co z nimi zrobiłaś? Gdzie one są?!
Odeszły.
Powiedziałam, że je zostawiłeś, tylko z kompasem pokazującym drogę.
Ale nie jesteś tu, żeby mnie przepytywać.
Ja będę pytać.
Oferowałam twoim dzieciom wszystko, czego dusza zapragnie.
Ale i tak woleli niepewność, bo ślepo wierzą w ciebie.
Powiedz dlaczego.
Dlaczego twoje dzieci mi odmówiły?
Bo jesteśmy rodziną.
A rodzina zawsze się odnajdzie.
Uwolnić go.
Puszczasz mnie?
Będziecie mogli być razem
jako rodzina,
jak tylko się odnajdziecie.
Jasiu, obudź się.
Jasiu.
Puściła nas.
- Boję się. - Niepotrzebnie.
Wszystko będzie dobrze.
Nicholas, patrz.
- To one? - To one.
A samochód? Wszystko gra?
Chciałam, żebyś je zobaczył. Chociaż raz.
Też myślałam, że nie dam rady.
Oddałam Henry'ego, bo chciałam, by miał wszystko, na co zasłużył.
Kiedy zobaczyłam, że jest inaczej, nie mogłam odejść.
I bałam się chyba jeszcze bardziej.
Ale kiedy go zobaczyłam, kiedy go poznałam...
Nie mogłam wyjechać.
Zabierasz je do Bostonu?
Nie muszę.
Nie musisz.
Co się stało?
Ich ojciec...
Pojawił się. Zmienił zdanie.
Zmienił zdanie? Tak po prostu?
Potrzebował małego ukierunkowania.
Odnaleźli ojca. To wspaniałe.
Zastanawiam się, jak to jest.
Może się dowiesz. Nie poddawaj się.
Nie wiem.
Czasem myślę, że poddanie się, to najlepsze wyjście.
- Chyba muszę odpuścić. - Nie musisz.
Naprawdę...
Gdyby chcieli mnie poznać, nie trudno byłoby mnie znaleźć.
Może.
Ale może jest inny powód. Inne wytłumaczenie.
Jeśli tak, to jest to coś szalonego.
Bardziej szalonego niż teoria Henry'ego.
A jaka jest teoria Henry'ego?
Taka, że moi rodzice włożyli mnie do magicznej szafy
i wysłali do tego świata, żebym ich uratowała.
I kim, według niego są twoi rodzice.
Po pierwsze... ty.
- Ja? - Śnieżka.
Śnieżka ma dziecko.
Widocznie książka, którą mu dałaś,
opowiada historię w sposób nie całkiem tradycyjny.
Mam dziecko. Powinnam to chyba pamiętać.
Powinnaś.
Masz podbródek jakby mój.
Chyba muszę się przewietrzyć.
Pomyślę trochę.
- Mogę zaczekać na ciebie z kolacją. - Nie trzeba.
Zostawię ci trochę.
Jaki ładny kocyk.
Dziękuję. Dobranoc.
7-letni chłopiec znaleziony na poboczu drogi.
- Co to? - Stare akta. Co masz?
Placek dyniowy. Pomyślałem, że zechcesz.
- To była dynia, prawda? - Zgadza się.
Henry, co do twojego taty...
Tak?
- Cieszę się, że ci powiedziałam. - Ja też.
Dawaj to.
To, co zrobiłaś z Avą i Nicholasem...
Naprawdę odmieniasz los.
- Czy to Storybrooke? - Tak.
Znajdę tu gdzieś pokój?
- Zostaje pan? - Taki mam zamiar.
Szukam noclegu.
Pensjonat "U Babci" na końcu drogi. Dwie przecznice stąd.
Dziękuję.
- Nie dosłyszałam nazwiska. - Bo go nie podałem.
Mówiłeś, że obcy nie przyjeżdżają do Storybrooke.
Bo nie przyjeżdżają.
Synchro i poprawki: Golboth® ¤¤¤ http://serialeatv.blogspot.com ¤¤¤